Kinderen onder 12 jaar horen?
- 11 feb 2016
- 2 minuten om te lezen
Kinderen jonger dan 12 jaar in gesprek laten gaan met de kinderrechter? Twee weken geleden heeft D66 aan minister Ard van der Steur van Justitie gevraagd om te bekijken of kinderen jonger dan twaalf jaar ook gehoord kunnen worden in echtscheidingszaken. D66 wil dat de leeftijdsgrens wordt losgelaten.
Hoe werkt het nu?
Op dit moment worden kinderen van 12 jaar en ouder, waarvan de ouders gaan scheiden of gescheiden zijn, door de kinderrechter uitgenodigd voor een gesprekje.
De kinderen mogen niet kiezen, zoals vaak wordt gedacht. Van kinderen van 12 jaar en ouder wordt verwacht dat zij in staat zijn om hun mening kenbaar te maken. Nu zij de gevolgen van hun ideeen niet altijd volledig kunnen overzien, zijn de ouders verantwoordelijk. Lukt het de ouders niet om afspraken te maken, dan zal de kinderrechter een beslissing nemen. De kinderrechter neemt de mening van het kind daarin mee.
Waarom een leeftijdsgrens?
Eigenlijk heb ik het al verklapt. Pas vanaf het moment dat kinderen 12 jaar zijn, worden zij geacht een eigen mening te kunnen vormen. Een eigen mening is heel belangrijk. De ouders zijn het niet met elkaar eens en het is niet de bedoeling dat zij het kind influisteren wat hij of zij tegen de kinderrechter moet zeggen. Bij kinderen vanaf 12 jaar gaat men ervan uit dat zij zelf tegen de kinderrechter zeggen wat zij ervan vinden. Natuurlijk blijft het risico altijd bestaan dat zij hun ouders napraten, maar hoe ouder de kinderen hoe groter de kans dat zij hun eigen mening verkondigen.
Als je leeftijdsgrens voor het kindgesprek met de kinderrechter zou verlagen dan is het de vraag wat de mening van het kind waard is. Een 7-jarige kan bijvoorbeeld nog dagelijks van mening veranderen. En kan een 5-jarige als een mening vormen? Ik betwijfel het.
Belangrijker nog, het mag absoluut niet zo zijn dat de ouders hun kinderen gaan inzetten in de strijd. Helaas zie ik dit ook nu al gebeuren bij kinderen van 12 jaar en ouder. Dit kan leiden tot een loyaliteitsconflict.
Als kinderen het gevoel hebben dat ze moeten kiezen tussen of een voorkeur moeten uitspreken voor een van hun ouders ontstaat er een innerlijk conflict voor het kind: terwijl het kind zijn loyaliteit naar de ene ouder uit, doet hij tegelijkertijd de andere ouder tekort, en andersom. Hoe sterker het kind zich onder druk gezet voelt om te moeten kiezen tussen beide ouders, hoe groter de innerlijke conflicten en hoe groter de kans dat de psychische gezondheid van het kind in gevaar komt.
Wat vind ik er van?
Naar mijn idee is het geen goed idee om de leeftijdsgrens los te laten. Deze grens is immers niet zomaar gekozen. De kinderrechter kan er in uitzonderlijke gevallen ook nu al voor kiezen om ook jongere kinderen uit te nodigen. Dit gebeurt zelden, juist vanwege de redenen die ik hier heb beschreven. Kortom, ik zie geen meerwaarde in het wetsvoorstel.
Misschien ook interessant:
Opmerkingen