Paardenalimentatie?!
- 15 mrt 2016
- 2 minuten om te lezen
Een man en een vrouw zijn gehuwd geweest. Aan het huwelijk kwam een einde en een echtscheiding volgde. Over de gevolgen van de echtscheiding werden afspraken vastgelegd in een echtscheidingsconvenant (overeenkomst).
In het convenant werd afgesproken dat de man iedere maand partneralimentatie aan de vrouw zou betalen. Verder werd afgesproken dat hij maandelijks € 1.000,- zou betalen aan de vrouw voor de kosten van de paarden. Deze paarden waren voor 2/3e eigendom van de (onderneming van) de man en voor 1/3e deel eigendom van de vrouw.
Nu vond de man echter dat hij de partneralimentatie en paardenbijdrage niet meer kon opbrengen. Daarom verzocht hij de rechtbank om de bijdragen te verlagen.
De rechtbank - en later het Hof - moest zich uitlaten over de vraag of de paardenbijdrage onder de partneralimentatie valt. Dat stelde de man namelijk. De vrouw vond dat helemaal niet het geval en voerde verweer. Dit was belangrijk omdat de rechter in kwestie alleen zou beslissen over alimentatie.
[if IE 7]> <link href="/SharedWebResources.axd?css/IE7.css" rel="Stylesheet" type="text/css" /> <![endif][if lt IE 9]><link rel="stylesheet" href="/Content16122015154118/css/ie/ie8.css" type="text/css" media="screen"><![endif][if lt IE 8]><link rel="stylesheet" href="/Content16122015154118/css/ie/ie7.css" type="text/css" media="screen"><![endif]
StartFragmentDe rechtbank besliste dat de afspraak tussen de man en de vrouw over de vergoeding voor de paarden een verplichting is van de onderneming van de man aan de vrouw. En dus geen alimentatieverplichting van de man aan de vrouw. Dat de man de vergoeding voor de paarden in de praktijk (deels) zelf aan de vrouw heeft betaald, in plaats vanuit zijn onderneming, maakt dat niet anders volgens de rechtbank.
Het Hof kijkt naar de taalkundige betekenis van het convenant, maar vooral ook naar de bedoeling die partijen hadden bij het opstellen daarvan en wat zij mochten verwachten. Daarbij kan ook betekenis worden toegekend aan gedragingen van partijen na het sluiten van de overeenkomst. EndFragment
Volgens het Hof hebben de man en de vrouw in het convenant uitdrukkelijk een onderscheid gemaakt tussen partneralimentatie in artikel 3 en de verdeling in artikel 4. De vergoeding voor de paarden is niet onder het kopje partneralimentatie opgenomen, maar bij de verdelingsafspraken. Daarbij komt dat het niet gaat om een persoonlijke verplichting van de man aan de vrouw, maar een verplichting vanuit zijn onderneming rondom de gemeenschappelijke eigendom van de paarden. Dat de man vanuit privé heeft betaald en dat deze constructie om fiscale redenen is gekozen, maakt dit niet anders.
Kortom de rechtbank en het Hof vonden dat de paardenbijdrage niet als verkapte partneralimentatie kon worden gezien. Daarom werd over die bijdrage niet beslist in de alimentatieprocedure.
Heeft u vragen over alimentatie of een convenant? Neemt u dan gerust contact met mij op.
Ook interessant:
EndFragment
Opmerkingen